|
|
 |
Η Καππαδοκία κατά την αρχαιότητα ήταν
μία εκ των 15 επαρχιών της Μικρασιατικής χερσονήσου. Τα σύνορά
της εξ αιτίας των πολλών κατακτητών που αυτή γνώρισε , στη διάρκεια
της μακράς ιστορίας της, συχνά μεταβάλλονταν . Χετταίοι, Ασσύριοι,
Μήδοι, Πέρσες, Μακεδόνες, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Σελτζούκοι και
τέλος Οθωμανοί, είναι λαοί που άφησαν τα χνάρια τους σ΄ αυτή
τη γη.
Από την περιγραφή του Ηροδότου συμπεραίνουμε ότι οι Καππαδόκες
κατείχαν τα ανατολικά εδάφη κατά μήκος του ποταμού Αλυ « ο οποίος
ρέων εκ του νότου μεταξύ Συρίων ( Καππαδοκών) και Παφλαγόνων
εκβάλλει προς βορράν εις τον καλούμενων Εύξεινο Πόντο» (Ηροδ.
Α΄,6). Ο Αλυς  ήταν
ταυτόχρονα και όριο του Μηδικού και του Λυδικού βασιλείου ,
έτσι αναγνωρίζεται δικαίως, από τον Ηρόδοτο η σπουδαιότητα του
Αλυος ως εθνικού ορίου στη Μικρά Ασία, ο οποίος χώριζε , σύμφωνα
πάντα με τον Ηρόδοτο, τους Συρίους Καππαδόκας από τους Φρύγες
και τους Παφλαγόνες. Την Καππαδοκία την καλεί « αυχένα» της
Μικράς Ασίας ( έστι δε αυχήν ούτος της χώρης ταύτης απάσης-
Α΄,72) . Σε ένα άλλο χωρίο του Ηροδότου, οι Καππαδόκες περιλαμβάνονταν,
μαζί με τους Παφλαγόνες και τους Μαριανδυνούς, στο τρίτο νομό-
σατραπεία του Δαρείου (Γ΄,90).
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της περσικής κυριαρχίας
και της επακόλουθης ελληνορωμαϊκής , η Καππαδοκία περιελάμβανε
όλες τις περιοχές ανάμεσα στον Εύξεινο Πόντο , την Αρμενία,
τον Ευφράτη, τον Ταύρο , τη Λυκαονία και τον Αλυ ποταμό.
 |
 |
|
|
|
